Για 70' περίπου έσπαζα το κεφάλι μου, ξαναδιάβαζα τις συνθέσεις των 2 ομάδων και απορούσα πως γίνεται κόντρα σε αυτή την ΑΕΚ η κατοχή να είναι 60-40 εις βάρος μας και το πρώτο σουτ προς την εστία(μάλλον προς την πλευρά που ήταν η εστία μιας και η μπάλα έφυγε πολλά μέτρα πιο πάνω) των αντιπάλων μας να γίνεται μετά από 60 αγωνιστικά λεπτά. Μια ΑΕΚ που από το πρώτα σφύριγμα του διαιτητή έτρεχε ασταμάτητα, πίεζε σε όλες τις γραμμές του γηπέδου, έβγαινε πάντα πρώτη στην μπάλα και κυνηγούσε το πρώτο γκολ της χρονιάς με μανία. Την ίδια στιγμή που ο ΑΡΗΣ μας έδειχνε ανήμπορος να αντιδράσει και να αλλάξει 2 μπαλιές ή να κρατήσει έστω για ελάχιστα δευτερόλεπτα την μπάλα χωρίς να επικρατεί πανικός. Ακόμη και όταν γυρίζαμε την μπάλα προς τα πίσω ο Κατσικοκέρης ήταν εκεί για να αναστατώσει την άμυνα μας και να προκαλέσει το λάθος. Όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα η ΑΕΚ θα πετύχαινε το γκολ κάτι που έγινε με την κεφαλιά του Γιάγκο στο 58' μετά από εκτέλεση κόρνερ. Ούτε και στα λεπτά που ακολούθησαν οι παίκτες μας έδειξαν το απαραίτητο πάθος και αποφασιστικότητα για να απειλήσουν και να γυρίσουν το παιχνίδι και η ήττα έμοιαζε αναπόφευκτη. Γύρω στο 70' όμως η ΑΕΚ άρχισε να δείχνει σημάδια εφησυχασμού, σταμάτησε να πιέζει και έδωσε χώρο στους παίκτες μας. Μια στιγμή αδράνειας των παικτών της ΑΕΚ, μια εξαιρετική πάσα τρύπα  από αυτές που έχει ο καλός Καπετάνος και η εκτελεστική δεινότητα για την οποία αποκτήθηκε ο Αγκάνθο ήταν αρκετή για να έρθει η ισοφαρίσει και η ομάδα μας να φύγει με τον υπερπολύτιμο βαθμό της ισοπαλίας κόντρα σε έναν αντίπαλο που όπως όλα δείχνουν μαζί με εμάς θα είναι στο γκρουπ των 7-8 ομάδων που θα παλέψουν για να παραμείνουν στην κατηγορία.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε το παιχνίδι σήμερα και αν βγάλουμε την φάση του γκολ και τα 7-8 λεπτά απογοήτευσης που ακολούθησαν για τους παίκτες της ΑΕΚ και η ομάδα μας βρήκε την ευκαιρία να ανέβει λίγο προς την αντίπαλη περιοχή δεν είδαμε απολύτως τίποτα και για ακόμη έναν αγώνα το μόνο που μένει είναι ο έντονος προβληματισμός και ανησυχία για την επόμενη ημέρα. Πάλι τα άκρα της άμυνας μας αποτελούσαν ορθάνοιχτους διαδρόμους προς την εστία μας και πάλι η μπάλα δεν πήγαινε προς την επίθεση με τίποτα και πάλι υπήρχε μια έλλειψη αυτοπεποίθησης σε κάθε μας κίνηση. Ακόμη και ο Αγκάνθο που κατάφερε και σκόραρε στο ντεμπούτο του απορώ αν ίδρωσε την φανέλα μιας και έμενε επιδεκτικά εκτός των διεκδικήσεων της μπάλας και έδειχνε από το πρώτο δευτερόλεπτο του αγώνα να κάνει οικονομία δυνάμεων. Εκπληκτική η ασιστ  του Καπετάνου καμία σχέση με ότι μας έδειξε σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι. Μέχρι και τα στημένα που τα προηγούμενα χρόνια ήταν από τα δυνατά του σημεία σήμερα τα  πέταξε όλα στα σκουπίδια. Ακίνδυνος ο Γιαννώτας που μόνο από την στιγμή που είδε τον συμπαίκτη του να σκοράρει σήκωσε το κεφάλι και έψαξε να δώσει και καμία πάσα. Λίγα πράγματα από Παπαστεργιανό και Κοέλιο ενώ και ο Παπαζαχαρίας δεν επανέλαβε την καλή εμφάνιση που πραγματοποίησε κόντρα στον ΟΦΗ. Νταμαρλής και Ασλανίδης βοήθησαν με το που πέρασαν στο παιχνίδι ενώ ο Γκέσιος παρά την φιλότιμη προσπάθεια του δεν μπόρεσε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Αρκετά καλός ο Διούδης που σχεδόν σε όσες φάσεις μπορούσε να επέμβει το έκανε με εξαιρετικά αποτελέσματα. Αισθητά βελτιωμένος ο Πουλίδο όταν πέρασε στην φυσική του θέση ενώ και ο Παντίδος ήταν πάρα πολύ καλός και αν δεν έπαιρνε σχετικά γρήγορα την κίτρινη κάρτα λογικά ο Κατσαβάκης θα τον άφηνε στο παιχνίδι.  Όσο για τον προπονητή παρά τις εμμονές του και τα επαναλαμβανόμενα λάθη νομίζω ότι θα πρέπει να περιμένουμε 2-3 αγωνιστικές ακόμη προτού αρχίσουμε να τον κρίνουμε.

Μπορεί να μην είδαμε σήμερα μια εμφάνιση ανάλογη με αυτήν κόντρα στον ΟΦΗ αλλά είδαμε έναν επιθετικό να λειτουργεί ψύχραιμα και να σκοράρει στην μοναδική ευκαιρία που είχαμε κάτι ασυνήθιστο για τον ΑΡΗ μας που τις περισσότερες φορές εμείς την πατάμε κάπως έτσι. Ένας βαθμός που μπορεί να λειτουργήσει θετικότατα για εμάς ενώ την ίδια στιγμή να βυθίσει την ΑΕΚ ακόμη πιο βαθειά στα προβλήματα της. Δεν γλιτώσαμε ούτε σήμερα το σφίξιμο στο στομάχι αλλά στο τέλος χαλαρώσαμε λιγάκι. Στηρίζουμε τον Μ.Κατσαβάκη και τους παίκτες του, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε υπομονή και περιμένουμε σαν μικρά παιδιά την ημέρα που αυτή η ομάδα θα μας κάνει να αισθανόμαστε υπερήφανοι όπως δήλωσε πρόσφατα ο κόουτς. Κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι απέναντι στην Κέρκυρα και προετοιμαζόμαστε σαν να είναι τελικός! Έτσι για να ξεχνιόμαστε λιγάκι από τα πραγματικά προβλήματα του συλλόγου...